Forum Wolnych od Alkoholu

[Wiedźma]

[pietruszka]

Jestem w związku z niepijącym alkoholikiem. Równolegle zaczęliśmy swoje leczenie. Osobiście- w kwestii związku- bardzo mi pomagała zarówno terapia (szczególnie indywidualna, bo na grupowej byłam jedyna, której partner zaczął trzeźwieć) i Al-Anon, gdzie spotykałam już więcej kobietek w podobnej sytuacji. No my już blisko 20 rocznicy od zwrotu w kierunku zdrowienia.

Dużo kwestii kiedyś mi wytłumaczyła książka Anny Dodziuk "Trzeźwieć razem". Kojarzę, że w tym temacie też była książka z literatury Al-anon, dotycząca takich nowych-nienowych związków, ale niestety - nie pamiętam tytułu.

Możliwe, że od tamtych lat pojawiła się jakaś nowa literatura w temacie :Jak żyć z (lub obok) trzeźwiejącym (lub tylko zachowującym abstynencję) alkoholikiem. Może warto poszukać?

Ze swej strony powiem tak - taki związek nie jest łatwy, ale też mam świadomość, że związek z każdym człowiekiem może mieć swoje górki i doły. Gdy w tle jest do tego alkoholizm (a na dodatek przemoc), sprawy się mocno komplikują. Zwykle współuzależnione też mają swoje problemy do rozwiązania, bo z jakiegoś wewnętrznego powodu kiedyś miały (lub mają nadal) skłonność do pakowania się w takie sytuacje, toksyczne związki, itd. Myślę, że osoba zdrowa, dobrze funkcjonująca - ma na tyle silny instynkt samozachowawczy, że szybko się wymiksuje z takiego układu.

Mój partner też ma gorsze i lepsze dni. Bywa, że żałuję kiedyś podjętej decyzji o pozostaniu z trzeźwiejącym alkoholikiem. Było nienajgorzej, gdy pracował nad sobą. Mi było łatwiej. Teraz- od lat- nie chodzi na terapie, AA, rzadko ma kontakt z innymi trzeźwiejącymi alkoholikami (no czasem... coś tam słucha w stylu mądrości na FB czy Youtubie), ale często ma zmienne nastroje, a sytuacje stresowe bardzo się odbijają na naszej relacji, znacznie bardziej, niż bym chciała.

Z drugiej strony - sama też teraz mało robię w temacie współuzależnienia (chociaż raz na jakiś czas wskoczę na miting, spotkam się z koleżankami z terapii). Bardziej mnie teraz zajmuje wychodzenie z depresji i zajęcie się ADHD, które niedawno u mnie zdiagnozowano.

I pewnie brutalnie to zabrzmi, ale jak moim partnerem "trzepie" (nie wiem, czy to nawroty, czy niestabilność emocjonalna i mam gdzieś, czym to jest spowodowane) to bywa, że jak mantrę powtarzam sobie: "Żyj tak, jakby go nie było". Odcinam się i zajmuję się swoimi sprawami, minimalizując jak mogę wpływ tej sytuacji na moje emocje. To wciąż trudne, ale skoro podjęłam kiedyś decyzję i utrzymuję się w tej decyzji na dziś o życiu z alkoholikiem - to ponoszę też konsekwencje takiej, a nie innej decyzji. I wciąż pamiętam o tym, że każdą życiową decyzję można zmienić. Zwykle po jakimś czasie, emocje przygasają i życie u nas toczy się nieco normalniejszym torem.

[Betrusz]

pietruszka- dziękuję za mądre zdanie - Zyj, tak jakby go nie było... Może faktycznie to jest wyjście...Niepotrzebnie wkręcam się w jego emocje, przeżywam, rozpaczam...zamiast zająć się sobą i swoim życiem. Spróbuję.
Wiedźma - samica Alfa..może coś w tym jest Chociaż, z tego co widzę, to on ma kompleksy i zaniżone poczucie wartości.

[dromax]

Betrusz... - Są możliwości terapii małżeńskiej, które organizuje zarówno Kościół jak i instytucje świeckie...
Np w KRzK są tzw. formacje DIALOG WE DWOJE. Znam tę formę. Brałem z żoną w niej udział. To jest REWELACJA!