Forum Wolnych od Alkoholu

[rosetta]

Brał udział w terapii, pomagał sobie farmakologicznie. Tylko, że jak tylko nie wziął tabletki to pił. To było jego usprawiedliwienie. Pije bo nie ma tabletek. Ale zrezygnował potemz terapii. Uważał że mu nie potzreba. Dopiero teraz do mnie dotarło, że on to wszystko robił z przymusu. Bo ja mu kazałam. I dlatego to nietrwałe. Ostatnio mi powiedział, ze jak bym mu przydłużyła smycz i mógł się napić z kolegami po piwku czasami to by nie pil. Ale sam tego nie wymyslił, słyszałam to wcześniej od jego kolegi. Po prostu on nie chce się zmienić. On nie rozumie gdzie jest problem. Uważa, ze każdy facet pije a ja mam za duże wymagania co do niego.

[verdo]

[Klara]

[evita]

rosetto weź sobie do serca co ci napisała Tomoe i staraj się postępować wg jej wskazówek ! Jest to dość drastyczne i rozumiem ciebie, że po 10 wspólnych latach ciężko przejść nad tym wszystkim do porządku dziennego ale być może tobie uda się wyrwać z tej matni tak jak już wielu się udało trzymam kciuki w każdym razie

[KICAJKA]

Życzę Ci abyś miała siłę i odwagę postępować konsekwentnie,zadbać o siebie i dziecko a mąż musi radzić sobie sam.

[rosetta]

Ale powiedzcie czemu czuje się jak sparaliżowana. Mam takie dziwne uczucie w brzuchu, po prostu coś mnie tam gniecie. Nie wiem co mam zrobić ze sobą. Siedzę, jem, śmigam po necie. Ale jakby to wszystko tymczasowe, jakby coś miało jeszcze nastąpić. Na szczęście jutro długo w pracy (nie wiem czy takie szczęscie dla mojego syna) Jakoś tam mi łatwiej. Wiem, ze tam nie przyjdzie, że mnie nie znajdzie, tam jest mi dobrze, bezpiecznie. Pracuje bardzo daleko od domu i on tam nigdy nie był.

[stiff]

[biedronka]

witaj Rosetto, doskonale cie rozumiem. To dziwne uczucie w brzuchu, to nadzieja, jak napisała mi Klara. I miała rację nadzieja umiera ostatnia. Ja miałam, mam i pewnie bedę miała nadzieję, ale tez chce zyć normalnie, a nie czekać, mysleć i bac się następnego razu. Gdy zaczełam szukac pomocy, poznałam dziewczynę, która z wielkiej miłości odeszła od swojego alkoholika. Tułał sie po śmietnikach, spał na klatkach, był na krawędzi śmierci. Trwało to chyba 5 lat i dopiero sie opamietał. Podjął leczenie, teraz od 2 lat sa razem. Po rozwodzie, ale razem. Jest więc światełko w tunelu, ale aby do niego dojść, trzeba najpierw ratowac siebie. Ja tez do wszystkiego dochodziłam malutkimi kroczkami. Wiele razy uległam, wierzyłam, dzieki forum wiele zrozumiałam i dowiedziałam się jak mysi, funkcjonuje alkoholik. Dzis nie wiem, czy bede dalej z tym człowiekiem. Tak naprawdę wcale nie chcę, ale nie wiem też jak sie zachowam, gdy wróci. Mamy wspólny dom, samochód, kredyt. wolałabym aby zniknął z mego zycia, ale przeciez tak się nie da. Nauczyłam się, że moge życ obok i bede próbowała to zrobić. Mocno trzymam za ciebie kciuki (za siebie zreszta też) pozdrawiam i wierzę, ze wybierzesz najlepsza drogę dla siebie. Pamietaj DLA SIEBIE, nie dla niego