Forum Wolnych od Alkoholu

[Ate]

Jesli moje dziecko mi komunikuje " mamo nienawidze jak jestes w takim stanie a ja nie bedeac jeszcze uzalezniona od alkoholu z premedytacja upijam sie po raz naprzyklad trzeci na przestrzeni roku to mam gleboko w du*** na tamta chwile milosc do dziecka, jego uczucia i potrzeby, wiedzac ze je zranie Chodzi o SWIADOMOSC, mialam swiadomosc co sie moze stac, mialam swiadomosc ze majac dziecko nie powinnam NIGDY sie zachlac a jeszcze zanim przekroczylam te magiczna granice przeciez jakos do tego alkoholizmu doszlam. . Nie wiem jak bylo u innych, to sa moje odczucia, i nie moge powiezdiec ze bylam kochajaca mamuska jesli woda byla wazniejsza niz dziecko, bo to jest bzdura.

[Nik@]

[Ate]

[stiff]

[Nik@]

[Jacek]

[Beniamin]

[Jagna]

Może temat, pytanie źle zadany. A jakbyście opdowiedzieli na pytanie:
Co takiego sie wydarzyło, że przestałem(ałam) pić ? I tu będzię ukrywał sie prawdopodobnie motyw, motywy.
Poczułam się teraz trochę głupio, tak jakbysmy sie przekomarzali kto kochał a kto nie kochał swojej rodziny, dzieci... Ja zarówno jak piłam, jak i gdy przestałam kocham i kochałam swoje dziecko, pijąc często trapiło mnie poczucie winy, co ja robię- kocham i je krzywdzę A jednak piłam ...Jednym zdaniem tez mogę zkwitować: przestałam pić bo kochałam syna. Ale to nie tak do końca cała prawda, że dlatego.
Nasza dyskusja potoczyła się w kierunku mam wrażenie takim, jakbyśmy zapomnieli o tym, że każdy miał swoje dno, mniejsze lub wieksze ale dno, bo to od niego sie odbijamy i jakby osiągnięcie swojego własnego dna( dla każdego ma inny wymiar) daje odbicie-początek wychodzenia z nałogu. To osiągnięcie dna powoduje, że następuje moment zdrowienia/albo śmierci.

[stiff]

[Nik@]

a pamiętacie co kiedyś Monka napisała?

pozwolę sobie zacytować: "Przestałam pić - bo ogromnie się wstydziłam , że piję.
Tak bardzo się już wstydziłam , że chlałam i ryczałam z powodu tego, że piję....
I tak na okrągło. "...

ja miałam podobnie....

[Ate]

[taki ósmy]

[Arhuna]

Z tych Waszych wypowiedzi dochodze do wniosku, ze w koncu (przynajmniej czesc z Was) jak bardzo kochała picie i flaszke tak bardzo zaczynala ja pozniej nienawidzic, bo gdy juz sie dochodzilo do dna, do etapu upodlenia to juz tej milosci do butelki nie bylo.
Miedzy nienawiscia a miloscia jest bardzo cienka linia...
Czy dobrze to rozumiem?
Czy moze byc tak, ze to wlasnie nienawisc po pewnym czasie pozwolila Wam sie od tego odwrocic?

[Nik@]

[Janioł]

Cytat:

Czy dobrze to rozumiem?

chyba tak tyle tylko że ta nienawiśc w moim przypadku odnosiła się raczej do mnie niż do alkoholu a może bardziej do stanu upodlenia w jakim sie znalazłem